خطبه 26:«انِّ الله بَعَثَ مُحَمَّداً (صلی الله علیه و آله و سلم) نذیراً لِلعالمین…»

در این بخش از خطبه امام(علیه السلام) به سراغ وضع عرب جاهلی می روند و ترسیم بسیار گویائی از زندگی آنها در چهار بعد فکری، عاطفی ،اقتصادی و اجتماعی ارائه می دهد که اگر تمام کتابهایی را که درباره ی وضع عرب جاهلی نوشته شده است بررسی کنیم چیزی بیش از آنجه در این خلاصه آمده ،در آنها نخواهیم یافت.

انتخاب این بحث در آغاز خطبه ظاهراً به این دلیل است که امام (علیه السلام) می خواهند گذشته ی قبل از اسلام مردم را به خاطرشان بیاورند تا آنها را با وضعی که بعد از بعثت پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) پیدا کردند مقایسه کنند و قدر وارزش آن را بشناسند و این سرمایه گرانبها را با اختلاف و پراکندگی ها و هوی و هوس از دست ندهند،چرا که ارزش نعمت ها ، تنها در مقایسه با فقدان آنها روشن وآشکار می شود.

ادامه »

الـــــجمال ای عاشـــقان شبنم رسیـــــد

بـــــا مسیــــحای سحــــر مــــریـم رسد

رو به مشـــرق رو به آتـــش رو کنید

گـــــرد دف چـــون عارفان هوهو کنید

دف به مـــا شــــوق تلاطــــــم می دهد

مـــــا همــــه پیمانــــه او خم مـــی دهد

ای مــــلائک در رکـــاب کــف زنان!

مـــی روم تــــا مـــقدم تـــو دف زنـان

ایـــــن کــــه می آید خداونـــد من است

تـــــاج لـــب بر فرق لبخند مـــن است

ای گـــــــروه مــــؤمنان آمــــــد ز راه

مـــــــوکب حــــق،مـــــقدم پـــاک الــه

گیســـوانــــش لیلـــــة القـــــدر شمــــا

ابــــــروانش مطـــــلع البـــــــدر شــما

ای زمیــــن زیــن افتخار آگــــاه بـاش

خــــاک نعلیــــــن رســــول الله بـــاش

ســــــوفیـــان صــــفه ی دارالصــــفا!

ای مریـــضــــان طریـــقت! الشــــــفا

هــان نظــر بر شــوکت و جاهش کنید

نفــــس را قربـــانــی راهـــش کـــــنید

یـــــار مکتب نــــــاشناس مــاست این

غمــــزه آمـــوز مـــدرس هـــاست این

ای دل آیینــــه هـــــا مســـــرور تـــــو

مجــــلس مــــا را مــــدرس نـــور تـو

بـیـــــدلی خواهـــم که طنــــازی کـنـــد

بــــر رخـــت آیینـــه افـــرازی کــــند

احمــــــــدا! نـــــور خـــــــدا آورده ای

رو بـــــه خـــاکستــان مـــا آورده ای

احمــــــدا احـــرام مـا در کـــار توست

حـــــج مــــا آیینــــه ی دیــدار توست

احمـــــدا، اول تــوئـــی آخـــر تــوئـــی

شهـــــر بند بیــــکران را در تــوئـــی

تــو مدینه ی علمـــی و حیـــدر درسـت

پـــس کلیــــد دانــــش تو حیـــــدرسـت

گــر چه بر نــــور تـــو در وا می شود

اول از حیــــــدر تقـــاضـــا مــــی شود

احمــــــدا ذات تو و حیـــــدر یکیـســـت

شـــــهر بــا دروازه و بــا در یکیــست

مصطفی گر گل کند عطرش علی است

مصحف احمد به هر سطرش علی ست

منبع:شرجی آواز، احمد عزیزی

کرّوبیـــان ز غصـــه گریبــان زدنــد چاک

                        لاهوتیــان زسینه زدنــد آه سوزنــــاک

روحــانیـــان بماتم او جمله نوحه گــــر

                       یـــــا مهــجة الحقیقة اروحنـــا فـــــداک

از دود آه و ناله بـــود تیــــره ماه و مهر

                      وز داغ باغ لاله سمک سوخت تا سماک

نزدیک شد که خرمن هستی رود بباد

                     آنـــدم که رفت حـــاصل دوران بزیر خـــاک

از دیوان مرحوم حاج شیخ محمد حسین غروی اصفهانی معروف به(کمپانی)