«بنده ای که وجهه قلبش به سوی حق و ملکوت اعلی است و قلبش را سراسر نور حق فرو گرفته ناچار تصرفاتش حقانی،بلکه در بعضی مراحل وجودش حقانی می شود.»(امام خمینی ،1386:ص446).«ان فی ذلک لذکری لمن کان له قلب»(ق ،37)در تفسیر این آیه شریفه آمده که منظور از قلب همان عقل است و از آنجا که فکر و عقل انسان دائما در حال دگر گونی است به آن قلب گفته می شود ،و به همین دلیل در آیات قرآن روی مساله سکینه و آرامش دل،و یا اطمینان قلب تکیه شده است .»(شیرازی ،1379:ج 22،ص285)هوالذی انزل السکینه فی قلوب المومنین (فتح،4)او کسی است که آرامش را در دل مومنین نازل کرد. آری این موجود نا آرام را تنها یاد خدا آرامش می بخشد.