در تاریخ هر ملتی نشیب و فرازهای تلخ و شیرینی وجود دارد که تعیین کنندۀ سرنوشت و سازندۀ فرهنگ آن ملت است. تحقق نظام جمهوری اسلامی در ایران به رهبری بزرگمردی که جهان، مانندِ او را کمتر به خود دیده است و جان فشانی های فرزندان فداکار این مرز و بوم، بزرگترین و عظیم ترین فراز تاریخ ماست، که دارای خاطرات تلخ و شیرین زیادی است. خاطرات شهادت هفتاد و دو تن و شهادت دو چهرۀ صمیمی و فداکار اسلام رجائی و باهنر که در کنار یکدیگربه آتش کین منافقان سوختند، فصلی از شهادت رابه نام «هفتۀ دولت» در تاریخ انقلاب گشودند.

ادامه »

ای عجب که جایگاه تو:«فی مقعَدِ صِدقٍ عِندَ مَلیکٍ مُّقتَدِر(قمر،55)»، است و تو مبدل به اسفل السّافلین می­نمایی.

تو ای بلند نظر شاهباز صدره نشین

                                  نشیمنت نه در کنج محنت آباد است

تو را ز کنگرۀ عرش می زنند صفیر

                                ندانمت که در این دامگه چه افتادست

خداوند در آیات قبل سوره قمر، حالات کفّار و مجرمین را شرح داده و می فرماید: در روز قیامت، به صورتشان در آتش دوزخ کشیده می شوند. و به آنها گفته می شود: ذُوقُوا مَسَّ سَقَرَ (قمر،48)، بچشید آتش دوزخ را که پیوسته آنرا انکار می کردید، و دروغ و افسانه می پنداشتید، الخ.

بعد از چند آیه، به حالات و سرنوشت صالحان و نیکان اشارۀ کوتاهی نموده که: متّقین در باغ ها و کنار نهرهای بهشتی، در فضای گستردۀ فیض خدا جای دارند (که در آنجا لغوی نباشد) در جایگاه صدق، نزد خدای مالک مقتدر، که دو ویژگی دارد، و همۀ امتیازات در آن جمع است.

اوّل: جایگاه صدق و سراسر حق است که وعده ها عینیّت پیدا می کند و صدق آنها آشکار می شود.

دوّم: در جوار و قرب خدا (قرب معنوی نه جسمانی) که همه گونه نعمتها در قبضۀ قدرت و مالکیت اوست، مواهب مادّی (یعنی بهشت) و مواهب معنوی،(یعنی پاداش بزرگ) که: حضور در پیشگاه قُرب مَلیک مقتدر است، که انسان با تقوا بدان نائل می شود. و این موهبت معنوی، قُرب منزلت است و عُلُوّ مرتبت، نه قُرب مسافت.

منبع:حالات و خاطراتی از مرحوم آیت الله گنیدی و کرامت های آموزنده (جلد1)،تألیف: حجت الاسلام حاج آقا ناصر لطیفی گنبدی

این آیه، سرشار از لطف و محبت خداوند به بندگانش است.خداوند در این آیه از قول خود سخن گفته و هفت مرتبه ضمیر متکلم (من) را بکار برده است: «بندگان من»،«دربارۀ من»،«من نزدیک­ ام»،«هنگامی که مرا بخوانند»،«پاسخ می­ گویم»،«دعوت مرا»و«به من ایمان بیاورند». در هیچ جای قرآن، آیه ای با چنین وصفی یافت نمی شود. خداوند در این آیه، برای استجابت دعا، یک شرط اساسی قرار داده و فرموده است:«هنگامی که مرا بخوانند»؛ یعنی باید دعای دعا کننده از دل او برآید و لقلقۀ زبانش نباشد. از امام صادق(علیه السلام) روایت شده است: «خداوند، دعای قلب فراموشکار را مستجاب نمی کند.» همچنین بنده در دعا کردن باید حاجت خود را حقیقتاً از خدا بخواهد و دیگران را در کنار خدا، حقیر و کوچک بشمارد و اگر چه مخلوقات را واسطه می شناسد، سررشتۀ امور را به دست خدا بداند. در حدیثی قدسی آمده است:«هیچ مخلوقی به غیر من تمسک نمی جوید مگر اینکه رشتۀ اسباب آسمانها و زمین را بر او قطع می کنم. اگر از من چیزی بخواهد، به او نمی دهم و اگر مرا بخواند، دعایش را مستجاب نمی کنم . و هیچ مخلوقی به من تمسک نمی جوید مگر اینکه آسمان و زمین را ضامن رزقش کنم. اگر مرا بخواند، اجابت می کنم و اگر حاجتی بخواهد، حاجتش را برمی آورم و اگر از من طلب آمرزش کند، او را می آمرزم.» ⁽¹⁾

پی نوشتها:

1- المیزان،جلد 2،ص31و36

منبع:قرآن کریم و شرح آیات منتخب، ترجمه حضرت آیت الله مکارم شیرازی