نمایش پادشاهی خدا در قیامتی زود هنگام

در این شهر قیامتی برپاست. اگر چه «المُلکُ یَومَئِذٍ لِلَّه»⁽¹⁾ درباره روز معاد نازل شده است شما می­توانید بسیار زودتر از قیامت در این شهر محشری که برپاست مشاهده کنید.

اینجا هم پادشاهی فقط از آن خداست و به حکم «لایَتَکَلَّمُونَ إِلَّا مَن أذِنَ لَهُ الرحمَنُ وَ قَالَ صَوَابا»⁽²⁾ هیچ کس جز به اذن خدا سخن نمی­گوید و اگر کسی حرفی بزند، کلام ناصواب بر زبان جاری نمی­کند.شاید هم صاحب­خانه با روزه­ دادن، رمقی برای گفت­وگوهای زائد باقی نگذاشته است.

ادامه »

خانه­های شهر،محل نزول قرآن،مکان صعود مناجات

شهر خدا که خانه­های نورانیش محل نزول قرآن است،مکان صعود مناجات دوستان خدا می­شود. قرآن نازل، قرآن صاعد را از دل­های خاشع می­رویاند، و قرائت قرآن صامت،به گونه­ای است که غربت قرآن ناطق را می­زداید و این بدان سبب است که صدای تلاوت سوره­ها، سکوت تدبّر آیه­ها را در هم نمی­شکند و تلاوت کتاب با درایت حکمت در هم می­آمیزد.

آنجا تلاوت، تواضع می­آورد و کسی به مناجات مباهات نمی­کند. اشک شوق، شیرینی آهِ خوف را زایل نمی­کند،و درک عاقلانه، درد عاشقانه را درمان نمی­نماید.

ادامه »

خداوند متعال در آیات 183تا187 سورۀ بقره دربارۀ روزه و احکام آن سخن گفته است:

«صیام» مصدر «صام» است؛ چنان که «قیام» مصدر «قام» است.

در تفسیر ابوالفتوح، ذیل این آیه آمده است که حقّ تعالی از غایت کَرَم و نهایت نِعَم چون تو را تکلیفی خواست کردن که در آن مشقتی بود،چند عذر خواست و چند لطف کرد؛ اول تو را به ندای شرف و مدح(مدحت) ندا کرد:

1- یا أَیُّهَا الَّذِینَ امَنُوا مذهب جماعتی از فقها آن است که کنایت از «عِتق عِتق» باشذد و از کنایت «عِتق» آن است که سیّد ،بنده را به نام آزادان برخواند؛ اگر گوید یا فلان، و نام آزادان بود،آزاد شود. حقّ تعالی تو را به نام خود برخواند؛ امید است که علامت آزادیت باشد از دوزخ.

ادامه »