منزه است خدایی که درآسمان است عرش او،منزه است آنکه در زمین است سطوت او،منزه است آنکه در خشکی و دریا راه (رسیدن) به او موجود است،منزه است آنکه در آسمان عظمتش هست،منزه است آنکه در(سراسر)زمین نشانه های او هست،منزه است آنکه در کوه ها حکم و داوری او است.
منزه است آنکه در دوزخ انتقام و عذاب او است، منزه است آنکه در بهشت رحمت و ثواب او است، منزه است آنکه هیچ فراری از (تحت قدرت)او بدر نرود.
منزه است آن پاینده ای که هیچگاه سهو نکند، منزه است آن نگهبانی که هیچگاه سرگرم (چیزی )نشود،منزه است آن توانگری که فقیر نشود،منزه است آن بخشنده ای که بخل نورزد.
منزه است آن سخت نیرویی که ناتوان نشود، منزه است آن مراقبی که غفلت نکند.
منزه است آن زنده ای که نمیرد، منزه است خدای جاوید پایدار،منزه است زندۀ پاینده،آنکه چرت و خواب او را نگیرد.
خدایا درود فرست بر محمد و خاندانش،پیامبر رحمت و خاندان بابرکت و پاکیزه اش،و ای خدا ما را نومید از رحمت خود،و مأیوس از فضل و کرمت باز مگردان،و پناهمان ده که ما را -پس از هدایت و راهنمایی ات از ما-گمراه و گمراه کننده بازمان گردانی،و از حیرت و سرگردانی در دین ما  را محافظت فرما ،و ما را مسلمان بمیران ،و ما را به مردمان صالح(و شایستگان)برسان،به حق محمد و خاندان پاکش،آمین رب العالمین

خطبه ی 192:

خطبه ی 192 که اشاره ی مفصّل به دوران طفولیت حضرت امیر(علیه السلام) در محضر حضرت رسول (صلی الله علیه و آله و سلم) و البته در این خطبه ذکر فضایل بسیاری از وجود نبی مکرم اسلام(صلی الله علیه و آله وسلم) حجت را تمام کرده و خطبه پیوند عمیق بین ولایت و نبوت را به تصویر کشیده که روح هر خوانده ای را مالامال از حکت در سایه ی پیوند ولایت و نبوت می نماید که بخش فضائل حضرت رسول(صلی الله علیه و آله و سلم) در جای خود ذکر خواهد گردید.«أنا وَضَعتُ فی الصُّغَرِ بِکلاکِلِ العَرَبِ.وَ کَسَرتُ نَواجِمَ قُرُونِ رَبیعَةِ وَ مُضَرَ…»(خطبه 192 نوشته ی محمد دشتی).
ترجمه:« من در دوران جوانی بزرگان و شجاعان عرب را به خاک افکندم و شاخ های بلند قبیله ی ربیعه و مضر را در هم شکستم و شما به خوبی موقعیت مرا از رسول خدا(صلی الله علیه وآله و سلم)از نظر خویشاوندی نزدیک و منزلت و مقام ویژه می دانید.او مرا در دامان خویش در حالی که کودک خردسالی بودم می نشاند( و همانند فرزندش ) مرا به سینه خود می فشرد و در بستر خویش در کنار خود می خوابانید به گونه ای که بدن خود را ( همچون یک پدر مهربان)به بدن من می چسباند و بوی خوش خود را به مشام من می رساند.(و چون بسیار کوچک بودم و توان جویدن غذای سخت را نداشتم) غذا را می جوید و در دهان من می گذاشت.او هرگز دروغی در گفتار من نیافت و در کردارم خطا و اشتباهی ندید.

ادامه »

پیشگفتار:
اعتکاف را می توان آمیزه ای از چند عبادت با فضیلت به حساب آورد.روزه که خود عبادتی بس ارزشمند است و به میهمانی خدا رفتن به شمار می آید، یکی از شرایط اعتکاف است. حضور در مسجد و سرای دوست که به خودی خود عبادت است، نیز شرط اعتکاف محسوب می شود. محرمات اعتکاف یعنی چیز هایی که معتکف باید در طول اعتکاف از آن پرهیز کند ، انسان را به یاد حج که یکی از ارکان اسلام است ، می اندازد. دقت در احکام و آداب اعتکاف نشان می دهد که شباهت های قابل توجهی میان «حج»و «اعتکاف» وجود دارد.

پیشینه تاریخی اعتکاف:
می توان گفت : اعتکاف از عبادت های مخصوص به دین اسلام نیست؛ بلکه در ادیان دیگر نیز وجود داشته و در اسلام استمرار یافته است. گرچه اطلاعات قابل توجهی درباره حدود و شرایط این عبادت در ادیان دیگر در اختیار ما نیست.
علامه مجلسی در «بحارالانوار» به نقل از طبرسی آورده است:«گفته شده : سلیمان (علیه السلام) در مسجد بیت المقدس به مدت یکسال و دو سال ، یک ماه و دو ماه و کمتر و بیشتر اعتکاف می کرده است. آب و خوراک برای آن حضرت فراهم می شد و او در همان جا به عبادت می پرداخت»(1)

ادامه »